PALMPASEN 2026:

EEN KORT VERHAAL VAN EEN DANKBARE ONTMOETING!

Op 29 maart jl. was het Palmzondag en volgens eeuwenlang gebruik en traditie zorgen de kinderen op meestal lagere scholen voor een creatieve uitspatting : het vervaardigen van de Palmpasenstok of kruis.

Ik kan me nog goed herinneren dat wij met onze kerk ( Hildegarduskerk in het Oude Noorden ) en onze klasgenoten altijd in processie door de wijk heenliepen al of niet achter de lokale drumband aan.

Onderweg stopten we dan regelmatig bij een huis waar mogelijkerwijs een hulpbehoevende of anderszins gehandicapte mens woonde.  

E.e.a. werd altijd geinitieerd door onze hopman van de padvinderij-welpen ( de Damianus-groep )

Bertus Schruer, manis van alles, koster van de kerk, ( letterlijk ) klokkenluider, Lourdes-reis-organisator.

Ik zie mijn moeder nog zitten verscholen achter een hoge berg D.E.-punten, KES en Animo - zegels aan de keukentafel . Plakken voor Lourdes. en zo rond Pasen kwam Bertus collecteren en de tientallen zegelkaarten ophalen. 

.......Als ik mijn ogen dicht doe ruik ik bijna nog de geur van verse broodjes en sinaasappels.

Die Palmpasenstokken — vaak een kruis van twee latjes, versierd met veelkleurig crêpepapier, een broodhaantje bovenop — zo zagen de meeste er wel uit:

• Kinderen trots met hun stokken voorop.

• Ouders en buurtbewoners langs de stoep.

• Een drumband die het geheel iets indrukwekkends en feestelijks gaf.

• En vooral: het idee dat je samen iets deed voor iemand anders.

Het was een klein gebaar, maar voor die hulpbehoevende mensen vaak een enorme lichtpunt.

Zo ongeveer ging het dit jaar ook in onze Willibrorduskerk. Een stuk of 8 kinderen ( aspirant communiekantjes ) hadden zich weer creatief uitgeleefd op de Palmpasenstokken.

O.l.v. ons aller Roel van der Poll werden de kids keurig op een rijtje gerangschikt en gingen ze ( als zwaan-kleef-aan ) in processie door de kerk ( vandaag zonder drumband ) .

Op het laatste hingen ze de bonte verzameling aan een lange lat. Onze vergelijkbare hopman Hans Baars verzamelde de afgevallen eitjes, chocolaatjes en theezakjes en bracht alles weer op orde.

Na afloop van de mis werd er door Hans en Roel aan mij gevraagd of ik iemand wist die wel een opkikkertje kon gebruiken. 

Daar hoefde ik niet lang over na te denken. Kortgeleden had de vrouw van mijn collega wondroos gekregen en moest er 1 en later 2 tenen geamputeerd worden. Nog later zelfs een halve voet. Na een loodzwaar traject van maanden revalidatie, rolstoel, krukken en aangepaste schoenen kon ze eindelijk weer lopen.

Tot helaas vorige week onderzoeken uitwezen dat ze een tumor had in haar liezen. 

Zodoende haar ( zonder namen te noemen ) onverwacht bezoekje gebracht, gewapend met de Palmpasen stok en tevens ook nog een persoonlijk bosje Paas-gele tulpen. 

Ze er was blij verrast mee en tot tranen geroerd.

Een goeie keus, een schot in de roos.

Laten we in onze context maar eens bidden of duimen voor haar op de goede afloop en een snelle genezing.

Wat ik hiermee wilde betogen is en benadrukken: laten we vooral deze rituelen en gewoontes tot in lengten van de dagen blijven koesteren. Een kleine moeite, een kort bezoekje geeft veel plezier en ( hopelijk ) de moed om het leed te dragen en vol te houden.

( zo voelde ik me weer een beetje als Bertus ) 

Harry Lorwa